Stoer, werd ik zomaar geïnterviewd voor De Mama Blogs. Interview lezen? Klikkerdeklik!
Het invullen van de vragen van Nicole deed me denken aan de vragen die de heer C. Critieck destijds aan Toaske stelde. Goh, het wordt tijd dat Plato nog wat meer van deze logjes gaat plaatsen. Het zal toch zeker niet zo zijn dat hij al door zijn voorraad interviews heen is???
Wat is jouw mening over dit initiatief?
Dat huis van de ouders van vriendje staat nog steeds te koop. Er is bar weinig belangstelling voor helaas, maar ooit zal het best verkocht worden.
Het huis staat al dik twee jaar leeg en inmiddels heeft een of andere brutaal sujet (wat een heerlijk woord om een keer te gebruiken!) bedacht dat hij best wel dingetjes kan bestellen op dat adres om die vervolgens uit de brievenbus te halen. Natuurlijk worden de bestelde zaken niet betaald.
Langzaam maar zeker druppelden ze dus binnen: aanmaningen! Een stuk of twintig inmiddels. Vriendje heeft contact gezocht met het incassobureau (de leveranciers zijn verschillend maar die gebruiken blijkbaar allemaal hetzelfde incassobureau dus dat was dan wel weer handig) en vorige week ontvingen we een brief van de afdeling fraudebestrijding (!) dat een en ander daar intern geregeld is. Gelukkig natuurlijk, maar tsss, brutalen hebben inderdaad de halve wereld!
Uiteraard is de brievenbus inmiddels voorzien van een slot!
Enige tijd geleden leende ik van een collega 'Kind 44', een werkelijk fenomenaal boek. Omdat ik dat boek zo geweldig vond (jammer dat ik het terug moest geven!) kocht ik meteen deel 2: Kolyma van Tom Rob Smith.
Op de binnenflap:
Sovjet-Unie, 1956. Stalin is dood. Na zijn overlijden ontstaat een maatschappij waarin de ordehandhavers misdadig zijn en de misdadigers onschuldig. Alles raakt in een stroomversnelling als de geheime rede, opgesteld door Stalins opvolger Chroesjtsjov verspreid wordt. Stalin was een tiran en een moordenaar, is de boodschap en er zal veel veranderen in de Sovjet-Unie, is de belofte. Maar niet iedereen is in staat om de dingen die gebeurd zijn te vergeven of te vergeten. Er zijn mensen die op een verschrikkelijke wraak uit zijn.
Ook voormalig MGB-officier Leo Demidov wordt geconfronteerd met verontrustende ontwikkelingen. De twee meisjes die zijn vrouw Raisa en hij hebben geadopteerd, hebben hem zijn betrokkenheid bij de moord op hun ouders nog niet vergeven. En ze staan daarin niet alleen.
Kolyma is een fraaie thriller, onderhoudend, spannend, keihard maar helaas ook soms te ongeloofwaardig. Dat vind ik eigenlijk best jammer want het boek is van zichzelf al meer dan spannend genoeg zonder een aantal ongeloofwaardige wendingen. Het boek leest echt zeer soepel weg en geeft een interessante kijkje in het leven in Rusland tijdens de vijftiger jaren van de vorige eeuw. Je leeft mee met Leo en Raisa en je begrijpt ook de woede van Zoya, Frajera en Malysj.
Kolyma is deel twee van een trilogie en in een interview met Smith las ik dat hij bezig is aan deel drie. In dat deel is Leo Demidov al op leeftijd. Het speelt zich deels af in de jaren 60 en deels tijdens de Russische bezetting van Afghanistan. Ook al vond ik Kolyma van mindere kwaliteit dan Kind 44, ik kan niet wachten op deel drie. De schrijver heeft me gegrepen met zijn verhalen en vooral de uitdieping van de karakters vind ik erg de moeite waard.
Na zo'n heftige thriller dacht ik, laat ik maar weer eens een heuse, veilige, roman lezen. Die roman werd Het vlinderkistje van Santa Montefiore.
Op de achterflap:
Een prachtig verhaal over liefde, trouw, loyaliteit en vrijheid, dat zich afspeelt in Chili en het Engelse Cornwall.
Federica Campione woont de eeste zeven jaar van haar leven in Chili. Haar Engelse moeder Helena is getrouwd met Ramon, een schrijver. Hij verblijft echter het grootste deel van het jaar in het buitenland. Helena, die niet meer tegen de eenzaamheid kan, stelt hem een ultimatum: hij moet vaker thuis zijn of zij zal met de kinderen naar Cornwall terugkeren. Ramon weigert en de trotse Helana resteert niets anders dan haar leven in Engeland voort te zetten. Maar Federica's liefde voor haar vader blijft en ze koestert het cadeau dat hij haar ooit gaf: het prachtige ingelegde vlinderkistje.
Jaren later keert Federica terug naar Chili om de ware betekenis van het vlinderkistje te ontdekken en zo haar eigen geluk te vinden.
Tja, wat kan ik zeggen. Het is een mooie roman, maar het boek pakte me niet echt. De karakters worden best heel goed uitgeschreven, maar de magie die je soms met een boek hebt bleef uit. Soms begreep ik de frustraties van sommige personen richting elkaar niet zo goed, maar daarmee zal de schrijfster heus wel een bedoeling gehad hebben denk ik maar.
Het is een boek dat zeer gemakkelijk leest en een boek dat je uit wilt lezen omdat je toch wilt weten hoe het eindigt. Dit is een ideaal boek voor op vakantie! Niet te moeilijk en vlot lezend.
Naar welk boek zou jouw voorkeur uitgaan?
Soms, soms ben je gewoon zooooooooooooooooo moe!
Bij St@@rt kwam ik laatst een erg leuke website tegen: Beter Spellen.
Als je je aanmeldt bij Beter Spellen dan ontvang je via je e-mailadres dagelijks een testje met vier vragen. Wat mij betreft variëren de vragen van erg simpel tot toch nog behoorlijk lastig.
Inmiddels heb ik van drie weken de resultaten:
Ik doe nu een week mee (de opgaven van week 1 en week 2 heb ik met terugwerkende kracht gedaan) en ik, als spellingsfreak, vind het erg leuk om te doen. Vanaf week 4 ga ik voor een score van minimaal 95%. Dat moet toch te doen zijn (hoop ik).
Het kost amper een minuut per dag en stiekem is het hartstikke goed om even bezig te zijn met spelling. Ik zou de site dan ook aan iedereen aan willen raden.
Wat heb jij met spelling?
Kijk, ik mag dan misschien wel hopelijk ouderwetsch zijn omdat ik niet twitter, maar sinds kort yammer ik wel.
Yammer is vergelijkbaar met twitter, maar je doet het dus binnen je werkkring. Enterprise microblogging schijnt dat te heten.
En weet je wat: dat yammeren is best heel gaaf en af en toe nog handig ook. Het is leuk om te lezen wat speelt bij andere afdelingen en collega's. Je kunt reageren op elkaars berichten en snel informatie uitwisselen.
Wat je ook kunt doen? Yammeren naar wie het maar horen wil dat je nu echt graag een kopje thee lust! ;-)
En jij? Ook aan het twitteren of yammeren?
Oudste heeft het niet van een vreemde:
Geweldig vind ik dat, dat mijn moeder zo betrokken is bij de meiden. Elke dinsdag is het 'oma-dag'. Jongste weet het precies: maandag is papa-dag, dinsdag is oma-dag, woensdag is mama-dag, donderdag is Monique-dag en vrijdag is weer een mama-dag.
Op maandag, bij het naar bed brengen zegt ze altijd: 'Morrege is het weer oma-dag, dan is oma van mij en gaan we spelen'.
Wij kunnen ons geen betere oppas voorstellen, die moeder van mij. Zij houdt onvoorwaardelijk van haar kleindochters en geniet met volle teugen van de tijd die ze samen doorbrengen. Ook de meiden vinden het fijn om naar oma te gaan. Ik prijs me gelukkig met het feit dat oma kan en wil oppassen en ik prijs me gelukkig met de band die mijn dochters op die manier met oma opbouwen. Voor de duidelijkheid: opa is er gelukkig ook nog hoor. Alleen opa is gewoon niet zo'n kindermens. Kan oma helemaal meegaan met de fantasietjes van de meiden, opa haakt dan meteen af. Het zit gewoon niet in hem, maar dat geeft helemaal niets natuurlijk.
Oudste heeft nu al te kennen gegeven dat ze er van uit gaat dat ik later ook op haar kinderen (ze weet zelfs hun namen al!) pas. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet weet of ik dat wel zie zitten, maar goed, komt tijd, komt raad!
Zie jij jezelf ooit op je kleinkinderen passen? Of doe je dat wellicht al?
Een invullijstje over ouder worden, vroeger, herinneringen en de toekomst. Kortom: een erg leuk vragenlijstje: doe je mee?
Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.
Goh, dit is vrij apart nietwaar? De dame in kwestie moet behoorlijk in de war geweest zijn om zo'n 'smoes' te verzinnen om van haar vriendje af te komen. Nah, had ze nu echt gedacht hiermee weg te komen?
Heb jij het ooit met een vriendje op een heel erg foute manier uitgemaakt? En zo ja, hoe ging dat (durf je dat hier te vertellen?).
Vanavond ging ik samen met oudste naar 'Hoe overleef ik mijn eerste zoen, de musical'. We kopen per theaterseizoen voor de meiden voor zo'n drie voorstellingen kaartjes en dan voor twee personen (een voorstelling doen ze dan met papa, eentje met oma en eentje met mij). Ik ben de kaartverdeelster hier in huis, dus ik koos voor mezelf deze musical.
Oudste is helemaal into de 'Hoe overleef ik-boeken', ook al denk ik soms dat ze er nog best een beetje (te) jong voor is. Maar ja, al haar vriendinnen lezen die boeken en ik heb er niet echt invloed op wat er op school gelezen wordt en ook niet op wat ze meebrengt van de bieb (want dat is op maandag en vaak heeft ze een boek al half uit voordat ik thuis ben van mijn werk).
De boeken zelf zijn ook wel erg leuk moet ik zeggen (soms lees ik er stukjes uit). Echt helemaal van deze tijd. Wel jammer dat oudste nog steeds geen belangstelling heeft voor mijn favoriete kinderboeken zoals de Thuleserie van Thea Beckman. Tja, misschien zijn die boeken nou weer net niet modern genoeg?
Wat was dit een leuke musical!!! Oudste heeft genoten en dat gold ook voor mij. Heel origineel van opzet, grappige verhaallijn, veel humor maar ook serieuze zaken komen aan bod, leuke liedjes, echt hartstikke tof!
En weet je wat: een opfriscursus zoenen kan toch ook geen kwaad? ;-) Al ben ik het dan niet zo eens met de 'instructie' dat je tot de huig van de ander moet gaan!
Echt, als je de kans hebt, ga dan met je (aankomend) puberdochter (of -zoon) naar deze musical. Jullie zullen er geen spijt van hebben.
Morgen is jongste aan de beurt. Wel fijn dat ze in hetzelfde weekend als oudste mag want ze kan af en toe erg verontwaardigd zijn omdat 'ikku al weer niet naar het jater mag!". ;-)
Jongste gaat samen met oma naar 'Hans en Grietje, de musical'. Ze zal er ongetwijfeld ook weer een fantastische middag beleven. Wat is theater toch leuk!
Vorige week donderdag las ik een logje over 'Haïti-moeheid'. Terwijl op diezelfde dag velen zich ingezet hebben om Haïti te helpen, zijn er blijkbaar ook mensen die al te veel Haïti hebben moeten horen of moeten zien.
Ik begrijp dat niet. Ik vind het erg, dat mensen zo snel verveeld kunnen raken. Daar word ik stil van en daar word ik zelfs een beetje verdrietig door. Natuurlijk mag iedereen een eigen mening hebben; we wonen immers in een land waar dat kan. Maar het is volledig respectloos om over een dergelijke ramp te melden 'dat je het nu wel genoeg vindt'. Dat getuigt van weinig menslievendheid en mededogen.
Mensen moeten begrijpen dat je gewoon niet alles kunt zeggen. De reacties op het logje waren redelijk instemmend. En dat baart mij zorgen. Wat gaat bij sommigen de mentaliteit toch achteruit. Van ons Nederlanders, mensen die het zo goed hebben!
Ik vraag me dan af wat dat is? Is het kuddegedrag of is men echt zo kortzichtig, egocentrisch, snel verveeld of juist verwend? Ik heb er een week over lopen denken, maar iets anders kan ik het niet noemen. Dat men zo snel meent dat 'het nu wel genoeg is', dat men niet lang geconfronteerd wil worden met de ellende van andere mensen. Want dat is niet leuk en moet het leven niet louter leuk en plezierig zijn?
Weet je, ik baal er van dat ik het logje gelezen heb en ik baal er van dat ik erop gereageerd heb. Ik had liever niet geweten van de kortzichtigheid en het egoïsme van sommige mensen. Ook al schijnt het logje (enigszins) sarcastisch bedoeld te zijn geweest, sommige dingen kun je gewoon niet maken! Het rare is dat zelfs dat niet tot deze mensen doordringt: dat je sommige dingen gewoon niet kunt zeggen.
De derde WE-300 met als onderwerp 'Vervallen'. Voor de regels en andere deelnemers: klikkerdeklik!
Tja, geen echt verhaal dus dit keer. Maar een reactie op een logje dat ik ergens las en mijn gevoel daarover. Vrijheid van meningsuiting is een groot goed, maar ik kan er met mijn pet niet bij dat ons land zo lijkt af te glijden ...
Wow, heeft schoonzus zomaar iemand het leven gered! Gisterenavond had ze een feestje en daar werd ze (schoonzus is verpleegkundige, maar niet op een afdeling waar levensbedreigende situaties voorkomen) op een gegeven moment geroepen omdat iemand in een andere zaal een epileptische aanval had. Tenminste dat dacht men. Al snel was duidelijk dat het helemaal niet goed was en schoonzus heeft de vrouw moeten reanimeren.
Toen de ambulance kwam werd de vrouw nog vier keer gedefibrilleerd waarna ze met spoed naar het ziekenhuis gebracht is. Uiteindelijk is ze gedotterd en ligt ze op de IC. De verwachting is dat ze volledig zal herstellen.
Schoonzus is behoorlijk onder de indruk van hetgeen ze mee heeft gemaakt. Terecht, lijkt me. Volgens mij bereikt je adrenaline torenhoge waardes als je met zoiets geconfronteerd wordt. Gelukkig was schoonzus koelbloedig genoeg om te doen wat ze moest doen. Schoonzus is de heldin van de dag! Wat zeg ik, de heldin van het jaar!
Of ik zoiets zou kunnen? Ik waag het te betwijfelen. Ooit volgde ik een cursus EHBO bij kinderen, dus ik weet wel iets van reanimeren, maar het lijkt me zo heftig om het ook echt te moeten doen. Ik hoop dat ik nooit voor die keuze kom te staan.
En jij: kan je reanimeren en heb je enig idee hoe je in een dergelijke situatie zou reageren?
Nou verdorie: heeft ze er weer één, onze oudste, een heuse wegescheet. Misschien schrijf je wegenscheet, pin me daar maar niet op vast. Ik weet ook niet of wege(n)scheet een echt Nederlands woord is. Eigenlijk waag ik dat te betwijfelen.
Maar goed: een wege(n)scheet. En dat is dus zo'n pijnlijke verdikking van het (in oudste haar geva londerste) ooglid met dan ook nog een bobbeltje. Maar dan wel een bobbeltje zonder wit. Een soort van ontsteking dus, die volgens mij ook niet een echte ontsteking is. Ik denk dat een wege(n)scheet zelf niet eens zo heel goed weet wat hij/zij nu eigenlijk is. Het is in ieder geval zo'n pijnlijke, rode verdikking die zeer doet tót zijn/haar (laten we voor het gemak toch maar van een mannelijk exemplaar uitgaan) hoogtepunt. Daarna zit ie er nog wel, maar doet ie feitelijk geen pijn meer. Zo'n ding dus.
Herkenbaar? Iemand?
Oudste zelf is het beu. Het is al de zoveelste keer in een paar maanden tijd. Ik herken het heel erg van vroeger (yes, ik héb nog wèl herinneringen!), ik had er zelf ook vaak last van. Maar goed, oudste wil naar de dokter met haar trouwe wege(n)scheet. Misschien toch maar 'ns bellen, ook al kan het morgen weer helemaal over zijn (met de pijn dan in ieder geval).
Ken jij het begrip wege(n)scheet? Of noem jij dat anders? Heb je er ooit last van gehad? Misschien ken je wel een heel eenvoudig anti-wege(n)scheet-middeltje?
Laatste reacties