Toaske's blik op de wereld

Strawberry Wood

Strawberry Wood, zo heet de nieuwste CD van Nits. En naar Nits ging Toaske vanavond kijken. Zonder trainingskamp dit keer, vaak luistert Toaske vooraf de nieuwe CD's van de theaterconcerten waar ze heen gaat zodat ze enigszins voorbereid is op wat komen gaat.

Bij Strawberry Wood kwam het er gewoon niet van. En dat maakte eigenlijk ook helemaal niet uit. Want het concert was erg interessant. Van alle nummers die gespeeld werden kende Toaske er maar drie. De voor haar nieuwe nummers verveelden echter geen moment.

Typische Nits muziek (met het mooie en aparte stemgeluid van Henk Hofstede, met fantastische percussie van Rob Kloet en dat gold ook voor het spel van Robert-Jan Stips) met rare kronkels in de nummers: kortom Toaske heeft genoten.

De drie golden oldies die gezongen werden waren: Nescio, JOS Days en In the dutch mountains. Toaske's favoriete Nits-nummer is trouwens Cabins.

Welk nummer is jouw favoriet?

Schending van de rechten van het kind?

Nou ja zeg, dan spoor je toch niet? Hoe snel geef jij je kind zijn/haar zin?

Verzoekfoto's: de foto's

De keuken:

.

Mijn favoriete zitplek. Dat zijn er twee:

.

De kinderkamers. Eerst die van oudste:

.

En dit is het domein van jongste:

.

Het plankje boven de wastafel:

.

Het 'uitzicht' vanuit de slaapkamer van oudste:

.

Iets wat me dierbaar is. Pffft, dat zijn eigenlijk best heel veel dingen. Ik plaatste al vaker foto's van mijn 'frutsels'. Voor nu kies ik even voor dit beeldje dat ik ooit van sinterklaas/vriendje kreeg:

.

Een aantal keukenkastjes van binnen:

.

De plek in huis waar ik het meeste tijd doorbreng. Tja, dat is toch wel mijn bed:

.

Het fornuis tijdens de hektiek van het koken:

.

Mijn bord met warm eten, de bami van hierboven dus:

.

Wat ik zat ben in huis. Aan de voortuin is nog nooit echt aandacht besteed. Het ontwerp hiervoor maakte ik al een paar jaar geleden. Ooit komt het goed!

De boekenkast, de tweede plank:

.

De voordeur en ach, doe 'ns gek, zowel van binnen als van buiten:

.

De koelkast, daags voor de wekelijkse boodschappen (zie hier de koelkast na de wekelijkse boodschappen).

.

Ik zelf:

.

De CD-verzameling:

.

De rommella (nog meer rommellaatjes hier):

.

Ik met 'kort' rokje en laarzen. Geloof me, voor mijn doen is dit heel kort!

.

Ik van heel dichtbij:

.

De plek in huis die Toaske zegt. Eigenlijk zegt het hele huis Toaske, ik ben zo blij met ons huis!

.

Vriendje en ik (ik haal even een oudje van stal, beetje een vreemde foto, zelf genomen in een kroeg in Delft):

.

Laatst aangeschafte outfit (een nep desigual overigens) en mijn 'nieuwe' laarzen:

.

Grootste miskoop wat kleding betreft (echt nog nooit aangehad, zonde eigenlijk):

.

Van de trap naar beneden gekeken. De hal, trapgat en overloop moet overigens nog getext worden. We willen dat in de kerstvakantie doen.

.

De wc, en ja, da's heel andere koek dan eerst:

.

Favoriete knuffel uit mijn kindertijd. Tja, die heb ik helaas niet meer, als ik die al ooit gehad heb. Maar ik heb natuurlijk wel een foto van de favoriete knuffel van jongste:

.

Het leukste plekje van het dorp. Een oude foto van oudste in het speeltuintje achter de basisschool. We brengen er heel wat uurtjes door.

.

Mijn linkerhand:

.

Boos volk

Lang geleden plaatste Toaske al een keer een column van Daniëlle Hooghiemstra, nu doet ze dat weer een keer.

Boos volk

Op een dag krijgt een psychiater het Nederlandse volk op consult. Het is naar hem doorverwezen door een collega die er niet verder mee kwam. Zelden zo'n boze patiënt gezien, heeft hij op een begeleidend briefje geschreven.

'Gaat u zitten'. zegt de psychiater wijzend naar de rode sofa. Het Nederlandse volk gaat zitten. Het kijkt een beetje stuurs voor zich uit. Op de vraag van de psychiater 'Hoe lang voelt u zich al zo?' en 'Heeft u zelf een idee waar uw onvrede vandaan komt?' komt eerst geen antwoord. Maar na nog even doorvragen, barst het los.

De psychiater krijgt al snel spijt van zijn vasthoudendheid. Want het Nederlandse volk begint me daar toch een partij te schelden. Helemaal niets deugd. Bankdirecteuren, milieuvervuiling, uitkeringstrekkers, ambtenaren, Den Haag, medische fouten, de bio-industrie, PC Hooft-tractors, asielzoekers, hufterigheid, Marokkanen, geluidsoverlast, graaicultuur. In een mum van tijd is de houten vloer van de spreekkamer bedolven onder een veelkleurige laag van rancuneus braaksel. Als de psychiater zegt dat dit straks wel allemaal opgeruimd moet worden komt het Nederlandse volk met gebalde vuist om hem af en moet hij de bewaking roepen. Onder bedreiging van moderne, elektrische schokapparatuur wordt het Nederlandse volk weer terug op de sofa gezet.

De psychiater legt vriendelijk uit dat het wel gezond is om je te uiten, maar dat we het binnenste ook weer niet helemáál naar buiten moeten keren, omdat we toch wel iets moeten overhouden om aan te kunnen werken? Het Nederlandse volk kijkt hem dreigend aan. Veertig jaar geleden at het nog oude bruine boterhammen met zweetkaas en hoorde je het nergens over. Maar nu eet het blini's, Mexicaanse wraps en mozzarellabolletjes en knalt het bijna uit elkaar van de woede. Het draagt nieuwe schoenen van Prada en een truitje van Tommy Hilfiger.

De psychiater kijkt in het dossier dat hem door zijn collega is toegestuurd. 'Valt buschauffeurs en ambulancebroeders aan. Stuurde ooit per vrachtwagen 1,2 miljoen briefkaarten naar Duitsland met de tekst 'Ik ben woedend'.' De psychiater besluit maar eens te vragen naar dat laatste. 'Waarom heeft u destijds eigenlijk al die briefkaarten naar Duitsland gestuurd?' Het Nederlandse volk reageert geïrriteerd. Het kan zich helemaal niets van briefkaarten herinneren.

Het heeft het gevoel dat het zijn tijd aan het verdoen is. Wat kost zo'n consult eigenlijk? Het zou weleens willen weten wat die psychiater per uur vraagt. Is meneer soms weer zo'n zakkenvuller? Zo eentje die over de ruggen van al die hardwerkende Nederlanders een beetje slapend rijk zit te worden, zo'n hufterige graaier die ... die ... De psychiater klapt het dossier dicht. Inderdaad, een moeilijk geval. Doorverwijzen.

Eerlijkheid gebied te zeggen dat Toaske die 1,2 miljoen briefkaarten ook niet wist te plaatsen. Voor meer informatie: klikkerdeklik!

Toaske vindt dit een heel goede column en ze vraagt zich af wat jij ervan vindt.

Zoek de verschillen

Vandaag werkten Toaske's vader, vriendje en de vader van de buurman keihard om de hele coniferenhaag te verwijderen. En dat was zwaar afzien! Toaske heeft medelijden met vriendje, want zijn armen zien eruit! Dat zal bij haar vader ook wel het geval zijn. Maar hé, je bent een stoere vent, of je bent het niet. Toch?

De haag was niet heel erg lelijk, maar hij was vooral heel erg kolossaal. Als in: HEEL ERG KOLOSSAAL. Aan beide zijden stak hij een flink stuk de tuin in en hij was gewoon veel te hoog. Daardoor nam de haag veel licht weg en was een flink stuk van Toaske's tuin erg nattig met veel mosvorming en dat is niet tof. Nadat vorig jaar de kastanjeboom omwaaide, was het nu dus de beurt aan de haag. Binnenkort wordt de nieuwe schutting geplaatst.

Oh ja, heb je Toaske's nieuwe poll al zien staan? Natuurlijk gaan we er van uit dat Bram nog minstens 27 jaar in de huid van de goedheiligman kruipt, maar stel dat hij met pensioen gaat, wie zou dan wat jou betreft de nieuwe sint mogen worden?

Dus stem gauw, want Toaske kan deze poll natuurlijk geen weken laten staan! Mocht je geen geschikte kandidaten zien staan, wie zou dan wat jouw betreft de nieuwe sint mogen worden?

Maandag wasdag?

Omdat het morgen wasdag schijnt te zijn: een invullijstje over de was.

1. Mijn witte was was ik met ... op ... graden.
2. Mijn bonte was was ik met ... op ... graden.
3. Ik was gemiddeld ... machines per week.
4. De droogtrommel gebruik ik ... keer per week.
5. Mijn was hang ik binnen/buiten te drogen.
6. Kwetsbare spulletjes was ik wel/niet met de hand.
7. Voor moeilijke vlekken zweer ik bij ...
8. Mijn wasmachine is een ... en ik heb haar (want is een wasmachine nu mannelijk of vrouwelijk?) al ... jaar.
9. Strijken doe ik ... keer per week, de strijkplank staat ...
10. Ik breng ... keer per jaar iets naar de stomerij.

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Schoentje leggen

'Mama, mag ikku straks m'n schoentju leggen?', vroeg jongste na de (gelukkig goed afgelopen) aankomst van de goed heiligman. 'Ja hoor, poppetje, natuurlijk mag jij je schoentje leggen!'.

Het was natuurlijk nog best even vreemd, dat schoentje te moeten zetten op een heel andere plek dan vorig jaar. Toen immers hadden we nog een heuse open haard, hoe moest dat nu dan? Gelukkig was daar praktische oudste: 'We zetten onze schoenen gewoon bij de speelhoek, dan kan zwarte Piet goed naar binnen kijken en ziet hij onze schoenen staan. En papa legt wel even de sleutel onder de mat'.

Zo gezegd, zo gedaan. Een tekening en een sinaasappel voor sinterklaas, het alom bekende flesje bier voor zwarte Piet en vervolgens werd er fanatiek gezongen. Zelfs door oudste! ;-). Op dit moment is er nog niets gebeurd bij die schoenen, maar dat verandert vannacht heus nog wel. Tenminste, dat hoopt Toaske!

De schmink van de meiden is opgedaan tijdens de open dag van het bedrijf waar vriendje werkt. Deze meubelfirma opende een aantal maanden geleden een megagroot en supermodern magazijn hier in de buurt. Vandaar mochten partners en kinderen een bezoek brengen aan dat magazijn. Sjemig, indrukwekkend zeg (een vloeroppervlak van 12 voetbalvelden en de hoogte van het pand)! Interessant ook om te zien hoe het logistiek allemaal geregeld is in dat gebouw. Toaske vond het heel leuk om te zien waar vriendje een deel van zijn werktijd doorbrengt (hij zit immers veel vaker op de weg omdat hij bij de mensen thuis meubels repareert).

Cisca's lijstje

Al weer een hele tijd geleden gelezen bij Cisca en sindsdien al op diverse andere plekken. Zojuist nam Toaske even de tijd om haar versie in te vullen.

• Making: een heleboel foto's. Voor de cursus en voor het verzoekfotologje.
• Cooking: pas weer aanstaande woensdag!!! Want vandaag pizza omdat oudste op kinderfeestje gaat en vriendje uit gaat eten met z´n collega´s. Morgen eten tijdens de open dag van het werk bij vriendje. Zondag gourmetten met vrienden. Maandag kookt vriendje en dinsdag eten we bij mijn ouders.
• Drinking: zojuist thee, nu water en straks een rood wijntje.
• Reading: 'De onderhandelaar' van Frederick Forsyth, een fantastische thriller.
• Wanting: dat niet zoveel mensen zoveel dingen zouden willen.
• Looking: duh, naar het scherm van de computer natuurlijk.
• Wasting: niet zo veel eigenlijk, tenminste dat hoop ik.
• Sewing: hooguit af en toe een knoop aan een broek / jas / jurk. Mijn moeder is naaister en zij heeft net een nieuwe naaimachine naaicomputer gekocht.
• Wishing: dat alles mag blijven zoals het nu is.
• Playing: op dit moment niets (en er staat niet eens muziek op ;-)). Stilte is op z'n tijd heerlijk!
• Enjoying: het leven.
• Waiting: op dat huwelijksaanzoek natuurlijk!
• Liking: in willekeurige volgorde → lezen, het leven, theater, muziek, het huis, en nog veel meer.
• Wondering: hoe het toch kan dat de tijd steeds sneller lijkt te gaan.
• Loving: de meiden en vriendje, mijn ouders en nog wat meer bofkonten.
• Hoping: op een gezond en gelukkig leven en op grote schaal datzelfde voor iedereen.
• Marvelling: of marvelling wel een echt Engels woord is.
• Needing: niet eens zo heel veel.
• Smelling: wierook (mirre), zo lekker!
• Knowing: dat ik mijn uiterste best zal doen om de meiden een fijn en goed leven te geven.
• Wearing: zwarte sokken, spijkerbroek, zwart vest, bril.
• Following: op dit moment het Sinterklaasjournaal en Boer zoekt Vrouw.
• Noticing: dat er weer wat grijze haren doorkomen! :-(
• Thinking: te veel om op te noemen.
• Opening: een fles wijn straks.
• Feeling: redelijk goed. Stomme pijn is weer té aanwezig de laatste paar dagen.

Jullie allemaal zonder kleerscheuren deze vrijdag de dertiende doorgekomen?

Vrijdag de dertiende

Oudste schreef voor school een stukje over vrijdag de dertiende.

Morgen is het vrijdag de dertiende.

Voor mensen die in bijgeloof geloven is vrijdag de dertiende een ongeluksdag. Omdat Jezus toen werd gekruisigt. Dertien is zowiezo als niet zo'n goed getal vinden de meeste mensen.

Mijn geluksgetal is dertien. Dat is gewoon zo. Daar kan ik niks aan doen. Toen ik in groep vier en vijf zat geloofde ik in heksen enzovoort. Ook een soort bijgeloof. Maar toen geloofde ik dus in heksen. Ik had zelfs een verhaal geschreven dat ik later een heks wilde worden.

Als heks is natuurlijk alles een beetje ongelukkig. Dus toen had ik dertien als geluksgetal. Een jaar later, in groep zes vond ik dat heksengedoe niet meer leuk. Maar ik heb het toch als geluksgetal gehouden. Om die tijd niet te vergeten. Einde

Toaske is best wel een beetje van het bijgeloof. Zo is ze erg van het afkloppen van dingen en kijkt ze in sommige gevallen wel uit om 'de goden maar niet te verzoeken'. Zwarte katten, onder ladders doorlopen of het gooien met hoefijzers, dat doet haar dan weer niets.

Hoe zit het met jouw bijgeloof?

Verzoekfoto's

Ha leuk, de logjes die Mammalien gisteren en vandaag op haar blog plaatste. Toaske vond het gewoon een stokje!

Mammaliens lezers mochten aangeven wat ze van Mammaliens huis/tuin graag op foto zouden willen zien. Nou plaatst Toaske al best veel foto's in haar logjes, maar misschien zijn er nog steeds dingen die jij graag op Toaske's weblog ziet verschijnen. Ieder verzoek dat de censuur overleeft zal Toaske fotograferen en binnenkort plaatst ze dan een verzamelverzoekfotologje. Is ook nog 'ns nuttig om te oefenen voor haar fotografiecursus!

Toaske is benieuwd ...

Vul in / vul aan

Nummertje drie in drie weken tijd.

1. Ik verbaas me over ...
2. Het grootste taboe vind ik ...
3. Ik wil heel graag nog ...
4. Mijn favoriete elektrische apparaat is ...
5. Het laatste boek dat ik las was ...
6. Mijn meest waardevolle bezit (materieel) is ...
7. Voor deze (jeugd)zonde schaam ik me nog steeds ...
8. Mijn favoriete snoepgoed is ...
9. Op zondagavond doe ik het liefst ...
10. De allerergste BN'er vind ik ...

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Achter het nieuws (34)

Toaske is waarschijnlijk de zoveelste blogger die vandaag over de Mexicaanse griep logt.

Was Toaske eerst vrij nuchter onder de hele hype, nu wordt het toch wat minder gemakkelijk om er laconiek de schouders bij op te halen. Er gaan mensen dood en dat is verschrikkelijk. Maar nog verschrikkelijker vindt Toaske dat iedereen weet dát er mensen dood gaan. Klinkt het heel stom en naïef als Toaske zegt dat ze dit soort nieuws niet allemaal wil weten? Zo logde laatst iemand over alle berichten in de media over mensen die dodelijk verongelukt zijn. Is dat nieuws, willen we dat allemaal wel weten? Er aan ontkomen, dat gaat in ieder geval niet. Maar goed, daar gaat het hier niet om. Toaske logt weer een keer over de Mexicaanse griep (en vraagt zich tegelijkertijd af of ze daarmee die hype ook niet voedt) en haar dilemma: jongste wel of niet in laten enten. Toaske neigt naar 'ja', vriendje naar 'nee'. Maar eigenlijk wéét Toaske het gewoon niet.

Wat vind jij van de Mexicaanse griep? Is je mening veranderd, behoor je tot een risicogroep, laat je je inenten? Heb je jonge kinderen, laat je hen inenten?

Toaske is ook benieuwd naar hoe andere landen hier mee om gaan, dus Cisca, Ellen, Janneke of andere 'expats': mocht je langskomen, laat dan 'ns even weten hoe er bij jullie met de griep omgegaan wordt.

De Muur

Morgen is het 20 jaar geleden dat ie viel: de Muur. Eerlijkheid gebied te zetten dat Toaske toen, 19 jaar oud, helemaal niet zo bezig was met dat nieuws. Niet dat het haar niet interesseerde, maar wellicht was ze te jong om de impact van die hele muur ten volle te beseffen. Verder was ze ongetwijfeld ook veel te druk met allerlei dingen die voor een 19-jarige hartstikke belangrijk zijn.

Wat Toaske dan weer wel heel erg belangrijk vond was het concert dat ze op 21 juli 1990 bezocht: Roger Waters live in Berlijn. Wat een geweldige show was dat. Tussen die 350.000 mensen stond Toaske te genieten van een magistrale show en een fantastische sfeer!

Kan jij je het nieuws van de val van de muur nog herinneren? Hoe oud was je toen, wat deed je, wat dacht je?

Leven als Lauren

Fantasy kan Toaske best heel erg bekoren. Zo geniet ze van Tolkien, Koontz en Feist om maar wat voorbeelden te noemen. Het boek 'Leven als Lauren' van Melanie Rose is geen fantasy zoals de drie heren schrijven, maar een beetje openstaan voor het bovennatuurlijke is wel nodig als je dit boek leest.

Op de achterflap:

Jessica, single en onafhankelijk, ontmoet een knappe vreemdeling midden in een hevige onweersbui. Ergens anders worstelt Lauren in dezelfde storm met een beslissing die haar leven - en dat van haar man en kinderen - voor altijd kan veranderen.
Twee totaal verschillende vrouwen met totaal verschillende levens... totdat de bliksem inslaat!
Jessica ontwaakt in het ziekenhuis, met een man en vier kinderen rond haar bed die volhouden dat ze Lauren heet. Gaat het hier om een vreselijk misverstand of is er iets onbegrijpelijks gebeurd? Jessica ontdekt algauw dat ze heen en weer geslingerd wordt tussen haar eigen vertrouwde leventje en dat van Lauren, dat heel wat gecompliceerder is.
Als Laurens onconventionele zus komt logeren wordt duidelijk dat een ontknoping onafwendbaar is. Met alle gevolgen van dien.

Leven als Lauren is best een onderhoudend boek. Het zit interessant in elkaar en leest erg gemakkelijk. Het thema is natuurlijk wat paranormalerig maar het is Melanie Rose gelukt er een vlot lezend en interessant boek van te maken.

Schoolfoto's

Zo, Toaske kreeg vandaag van de meiden de nieuwe schoolfoto's overhandigd. Jongste is helemaal trots op haar foto, ze vindt hem prachtig.

En Toaske, tja, Toaske krabde zich even achter haar oren. Wéér vergeten die melksnor weg te poetsen na het ontbijt. En verdorie, die snotjes zo onder neus, da's ook niet reuze charmant. Aan de andere kant: dit is wel helemaal jongste. Zeker zoals ze vastberaden haar mondje dicht heeft geknepen. Ach wat, Toaske koopt die foto gewoon!

Op de ingescande versie vallen de melksnor en de snotjes niet eens (zo heel erg) op ziet Toaske.

Op de foto van oudste valt Toaske vooral de 'charmante' korst op oudste haar neus op. Oudste heeft ook helemaal niet zo'n rare kin! Maar allee, kopen die foto, want Toaske wil gewoon de serie compleet maken.

Verhip, oudste heeft wel zo'n rare kin! Kijk maar 'ns op de foto van groep 1. Toch wel gaaf, zo'n overzicht vindt Toaske. Je ziet het meisje van kleuter gewoon groot groeien naar de prachtige 10-jarige die ze nu is.

Dit jaar voor het eerst: een foto van twee schoolgaande meiden. Vorig jaar maakte de fotograaf van de peuterspeelzaal puur toevallig een foto van de dames samen, maar dit is echt de allereerste officiële schoolfoto van de meisjes samen. Volgend jaar volgt nummer twee en daarna verlaat oudste de basisschool al, dus deze foto is wel heel bijzonder.

Zijn ze niet om op te vreten?